മരബുദ്ധൻ

 ഒരു മരം ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ 

അതിന്റെ വേരുകൾ 

അടഞ്ഞു പോയ

ഒരു നീരുറവയെ തൊടുന്നു.

ഉൾക്കണ്ണുകൊണ്ടു കാട് കാണുകയും 

വിദൂര ദേശത്തുള്ള 

ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത 

തന്റെ കൂടെ പിറപ്പുമായി 

ആത്മ ഭാഷണത്തിൽ 

ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു .

ഒരു മരം ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ 

അതിന്റെ ചില്ലകൾ 

ഭാവിയിലെ പരിണാമത്തെ

ദർശനപ്പെടുന്നു.

കട്ടിലായോ കുരിശായോ 

വീണയായോ വാദ്യമായോ 

ഓരോ അണുവും വിറകൊള്ളും.

ഇലകൾ കിളികളായി 

ഇലക്കിളികളായി 

തോറ്റം ചൊല്ലും.

ഒരു മരം ധാനത്തിലാവുമ്പോൾ 

അതിന്റെ നിഴലുകൾ പോലും 

പച്ചയാവും.

താഴെ ഒരു മനുഷ്യൻ 

വിശ്രമിക്കാനെത്തും.

ആടകളഴിഞ്ഞു നഗ്നമായ പ്രകാശമേറ്റു 

ബുദ്ധന്റെ മുഖം ജ്വലിക്കും.

അയാളും ധ്യാനത്തിലേക്കു

വഴുതി വീഴും.

--- ചില്ല മാഗസിൻ - asinet news 

ഇലക്കിളികൾ

ഇല കിളിയായും

കിളി ഇലയായും 

തോന്നുന്ന 

ആ ഒറ്റ നിമിഷത്തിലാണ് 

മരങ്ങൾ 

പ്രണയത്താൽ 

പൂവിടുന്നത്.

കൊച്ചുവാക

പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്

അപ്പാപ്പന് ഈ പറമ്പിലെ

ഓരോ മരങ്ങളുടെയും

പേരറിയാമായിരുന്നു. 

അപ്പനറിയാവുന്നതിൽ 

ചിലതൊക്കെ 

എനിക്കുമറിയാം. 

കാടെന്ന ഒറ്റ വാക്കിനെ 

മരങ്ങളായി ഇഴ നെയ്താണ് 

അപ്പാപ്പനിവിടെ കുടി വെച്ചത്. 

വടക്കേപ്രത്തെ വരിക്ക 

അന്ദ്രു വരിക്കയും 

താഴെപ്പറത്തെ പഴം 

കുമാരൻ പിലാവും 

ആ കാണുന്ന പാല 

നീലി പാലയുമാണ്. 

അപ്പാപ്പന്റെ കാലത്തെ 

നാല് പീറ്റ തെങ്ങുകൾ 

ഇന്നുമുണ്ട് 

രണ്ടെണ്ണത്തിന്റെ 

പേരെനിക്കറിയാം 

കന്നിയും ,തത്ത പൊത്തനും. 

കൂട്ടത്തിൽ വളരുന്നതുകൊണ്ടാവാം 

വാഴയ്ക്കും കവുങ്ങിനുമൊന്നും 

തനി തനി പേരില്ല 

ജാതിപ്പേരുപോലെ 

ഒറ്റ പേരാണ് 

കരുണാകരൻ പൂവൻ 

കദളി മൈസൂര് എന്നൊക്കെ. 

ആരും കാണാതെ 

ഓലയായി വളർന്നു 

ചക്കയായി വിരിഞ്ഞു ,

അടക്കയായ് ചുവന്ന് 

പാലയായി പൂവിടാൻ 

മരങ്ങൾക്കല്ലേ പറ്റൂ . 

ഞാൻ വച്ച ഈ വീട്ടിലെ വാതിലുകൾ 

ദാക്ഷായണി പിലാവിന്റെതാണ് 

ആരാണ് ദാക്ഷായണിയെന്നു 

എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. 

അപ്പാപ്പന്റെ ആരെങ്കിലുമാവാം.

ഇനിയുമെമ്പാടും മരങ്ങളുണ്ടീ 

തൊടിയിൽ 

എനിക്ക് പേരറിയാത്തവ . 

എത്രയോ കാലങ്ങളായി 

പൂത്തും കായ്ച്ചും 

കാറ്റിനോടുമാത്രം 

മിണ്ടിയുമിങ്ങനെ. 

ഒരു മരമാവുകയെന്നാൽ 

ഒരു മനുഷ്യനാവുന്നതുപോലെ 

എളുപ്പമല്ല. 

പേരുള്ള മരമാവുക ഒട്ടും 

എളുപ്പമല്ല. 

ഇത്രയും പറഞ്ഞത് 

ഇന്നെന്റെ മകൻ 

ഞാൻ നട്ട വാകയെ 

കൊച്ചു കൊച്ചു എന്ന് 

തലോടുന്നു. 

അവനീ മരത്തിനു 

കൊച്ചു എന്ന് 

പേരിട്ടിരിക്കുന്നു .

ഇലപൊഴിച്ചിലപൊഴിച്ചങ്ങനെ.

പണ്ടുപണ്ടൊരു കുട്ടിക്കു

തൂവലുകളോട് പ്രണയമായി.

തത്ത തൂവൽ മഞ്ഞ തൂവൽ

പഞ്ച വർണ്ണക്കിളി എന്നു

നാടായ നാടെല്ലാം

കാടായ കാടെല്ലാം

അലഞ്ഞു .

വെയില്  മൂക്കുമ്പോൾ

കുയിലിനെ പോലെ കൂവി.

ചെമ്പോത്തിനെപ്പോലെ

തത്തി.

തിത്തിത്താം പുള്ളിനെ

പോലെ ഓടിനടന്നു,

തൂവലുകൾ പെറുക്കി.

മൈനയോടു

കിന്നാരം പറഞ്ഞു .

പരുന്തിനോപ്പം

വട്ടം ചുറ്റി .

ചാവേലകളോട്

തർക്കിച്ചു .

തൂവലുകളില്ലാത്ത

വവ്വാലുകളെ

തലതിരിഞ്ഞ ജന്തു

എന്നു പോലും വിളിച്ചു.

മറ്റു കുട്ടികൾ

എന്റെ തൂവൽ

ശേഖരണ പുസ്തകം

എന്നു പറയുമ്പോൾ

അവൻ എന്റെ

തൂവലുകൾ എന്നു പോലും

പറഞ്ഞു .

തൂവലുകളെ

വാവെ

മുത്തേ

എന്നുമ്മവച്ചു .

പിഞ്ഞി പോയ 

തൂവലുകളെ

തഴുകി തഴുകി 

മുറിവുണക്കി.

താൻ തന്നെ പല നിറത്തിൽ

തൂവലുകളുള്ള ഒരു പക്ഷി

ആണെന്നു വരെ അവനു തോന്നി.

ഒരിക്കൽ ആരോ അവന്റെ തൂവൽ

ശേഖരണ പുസ്തകം

എവിടെയോ കൊണ്ടു കളഞ്ഞു .

സങ്കടം സഹിക്കാതെ

കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു

വിറച്ചു വിറച്ചു

മുടിവെട്ടാതെ താടിവെട്ടാതെ

അങ്ങനെ നിന്നു നിന്നു

അവനൊരാൽ മരമായി .

സങ്കടം വന്ന കിളികൾ

അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൂടുകൂട്ടി.

കൊക്കുരുമ്മി

കലപില കൂടി

അങ്ങനെ അങ്ങനെ

അലക്ഷ്യമായി തൂവലുകൾ

പൊഴിച്ചു.

സന്തോഷം കൊണ്ടു

തുള്ളിച്ചാടാനാവാത്ത

ആൽമരക്കുട്ടി  

ഇലപൊഴിച്ചിലപൊഴിച്ചങ്ങനെ .

മരങ്ങൾ കരയുന്നത് ..

എതോ ഒരു കിളിക്കൂടിന്റെ
ഓർമ്മയിൽ
ഒരു മരം ,
കരയുന്നുണ്ടിവിടെ...
പറന്നുപോയവയെക്കുറിച്ചു-
വഴികളോട്‌,
പുഴുവിനോട്‌,
സങ്കടം പറയുന്നുണ്ടു.

എനിക്കു കേൾക്കാം.
എന്റെ മാവെ ,
എന്റെ തേക്കെ,
എന്റെ തെങ്ങേ,
എന്നു ചങ്ങാതികളൊട്‌
അലമുറയിടുന്നുണ്ടു
ഒരു മരം ...

ഒറ്റപ്പെടലിലേക്കു
ചില്ലകൾ വളർത്തി,
ഓർമ്മകളിലേക്കു
വേരുകളാഴ്ത്തി,
ഇടയ്ക്കു അണപൊട്ടി-
പോകുന്നതാവാം
സങ്കടങ്ങൾ.

ഒരിലപൊഴിച്ചെല്ലാം
മറക്കുമ്പൊഴെക്കും
പൂവിട്ടിരിക്കും പിന്നെയും
ഓർമ്മകളുടെ വസന്തം..

മരങ്ങൾ കരയാറില്ലെന്നാരാണു-
പറഞ്ഞതു.?
ഒരൂഞ്ഞാലിന്റെ ഓർമ്മകൾ പൊലും
പൊട്ടിക്കരയിക്കാറുണ്ടു പലപ്പോഴും...