വിരിയാത്ത പീലികൾ

 ഏറെ നാളുകൾക്കിപ്പുറം 

പഴയൊരാ 

നോട്ടുബുക്കു തുറന്നു 

ഞാനിന്നലെ. 

പോര പോരെന്നു 

കൂർപ്പിച്ചെഴുതിയ 

നിന്റെ പേരുണ്ടവസാന 

പേജതിൽ .

ഒത്ത നടുവിലെ പേജിൽ 

ചിരിക്കുന്നു 

വിരിയുവാൻ പണ്ട് 

വച്ചൊരു പീലികൾ. 

ഇത്രകാലവും ഒറ്റക്കിരിന്നിട്ടു 

മൊന്ന്  വിരിയുവാൻ 

തോന്നാത്തതെന്തെടോ? 

കണ്ണിറുക്കി പറയുന്നു 

പീലിയും. 

വിരിയുവാൻ വച്ച കാലത്തു 

നിന്റെയാ 

കണ്ണിലാകാശമുണ്ടായിരുന്നെടോ.

കണ്ണുനീർ മഴ പെയ്തത് 

സത്യമാണെന്നു പറയുന്നു 

താളുകളൊക്കവേ . 

മഴപ്പാറ്റ

സന്ധ്യ വേച്ചു നടന്നു പോയി 

വന്നു നിൽക്കുന്നു. 

മണ്ണിനിത്ര മണം കൊടുത്തൊരു 

പുതു മഴ പെണ്ണ്.

മണ്ണെടുത്തു രുചിച്ചു നോക്കാൻ 

മനസ്സ് പറയുന്നു. 

പാഠമെത്ര പഠിച്ചു തീർക്കാൻ 

അമ്മ പറയുന്നു.

ദൂരെ രാവിൻ പാട്ടു പോലൊരു 

കാറ്റു വീശുന്നു. 

രാവു പൂശിയ കരിയെടുത്തൊരു 

തിലകമാക്കുന്നു.

കൂരിരുട്ടിൻ പൂവു പോലൊരു 

മൺചിരാതൊന്നിൽ. 

നീണ്ട കണ്മുന ചിമ്മി വീണ്ടും 

അഗ്നി തെളിയുന്നു.

വിരസമാം കുഞ്ഞക്ഷരങ്ങളിൽ 

വിരലു പായുമ്പോൾ. 

കൊടിയ സാധനമോർത്തു 

പോം ഈ പുസ്തക താള്.

മൺചിരാതിൻ നാളമൊന്നു 

പിടഞ്ഞെണീക്കുമ്പോൾ. 

അദൃശ്യമായൊരു നൂലുകൊണ്ട് 

കൊരുത്തൊരീവണ്ണം.

അടുത്ത് വന്നു കളിക്കയാണീ 

മഴയുടെ കുഞ്ഞു.

പേറ്റു നോവിൻ ഗന്ധമാവാം 

മണ്ണു മണമെന്നും. 

പുതു മഴ പെറ്റിട്ടതാവാം 

ഈ മഴപ്പാറ്റ.

ലോകമെത്ര പരന്നതാണിവനോർത്തു 

നിൽക്കുമ്പോൾ 

കുഞ്ഞു തീ ചെറു നാമ്പിലായി 

ഭൂമി തിരിയുന്നു.

ക്ഷണികമെന്നാൽ ജീവിത രസ

മധുര പാനീയം 

ആസ്വദിച്ചു രുചിച്ചു 

മെല്ലെ നൃത്തമാടുന്നു.

വീണുപോകാം പലരുമെന്നാൽ 

കുഞ്ഞിതൾ പുറ്റിൽ 

വാഴുവാനായ് ബാക്കിയുള്ളവർ 

ഒത്തു നിൽക്കുന്നു.

നേരമേറെ ഇരുട്ടിടുന്നു 

ബാക്കിയാവുന്നു. 

പ്രണയമോടെ പൊഴിച്ച് മാറ്റിയ 

കുഞ്ഞിതൾ ചിറക്.

എന്‍റെ കണ്ണിലുറക്കമോടെ 

ഞാൻ മയങ്ങുമ്പോൾ 

പ്രണയമോടെ മരിച്ചുപോയവർ 

വന്നു മുട്ടുന്നു.

പുലരി വന്നു വിളിച്ചിടുമ്പോൾ 

പൂക്കളാവുന്നു.

മരിച്ചു പോയവർ ബാക്കിയാക്കിയ 

കുഞ്ഞിതൾ ചിറക്.

-- Asianet News Chilla Magazine 

ഓർമത്താള്.

കാലത്തിനപ്പുറത്തെവിടെ നിന്നോ

ഒരു കടലാസ്സു വഞ്ചി തുഴഞ്ഞു വന്നു.

കാറ്റു കാണാതെ കരുതി വച്ച

പട്ടങ്ങൾ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏറ്റവുമവസാന ബെഞ്ചിലാരോ

വച്ചു മറന്നൊരു പുസ്തകത്തിൽ

എഴുതിയ പ്രണയാക്ഷരങ്ങളൊന്നായ്

നീലഞരമ്പായ് തെളിഞ്ഞു വന്നു.

മഷി തൂവിയ ചില താളുകളിൽ

കണ്ണീരു വീണു പടർന്നിരുന്നു.

പങ്കുവെച്ചുള്ള പൊതിച്ചോറുകൾ

പറയാത്ത വാക്കുകളായിരുന്നു.

കരിമഷി എഴുതിയ കണ്ണുകളിൽ

ആവോളമാഴമുണ്ടായിരുന്നു.

വിരിയാൻ തുടങ്ങുന്ന പൊടിമീശ

എപ്പോഴും തോളിലായ് 

കൈത്തലം ചേർത്തിരുന്നു.

നോവുമെന്നോർത്തു പറഞ്ഞതെല്ലാം

നോവൊട്ടുമില്ലാതെയായിരുന്നു.

ഇല്ലാത്ത പേടി കഥകളിലെ പ്രേതങ്ങൾ

സ്വപ്നം മുറിച്ചിരുന്നു.

പാതി മുറിഞ്ഞൊരു പാട്ട് കാലം

പിന്നെയും പാടുന്നതുണ്ടുപോലും.

--- പൂക്കാലം മാഗസിൻ 

ഉസ്കൂൾ വഴി

 ഉസ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴികളിൽ 

നിറയെയും ഈ മഷിത്തണ്ടുകൾ 

നട്ടതാര് ?

ഉസ്കൂളിലേക്കു നടക്കുമ്പോഴെല്ലാരും 

ഓരടി വച്ച്  നടക്കയാവും .

മൈനയെ ഒറ്റയായ് കാണുകയാണെങ്കിൽ 

കൂടെയുള്ളോരെയും കാട്ടിടേണം.

രണ്ടെണ്ണമുണ്ടെങ്കിൽ ആരോടും മിണ്ടണ്ട 

കിട്ടും മധുരമുറപ്പുതന്നെ.

പച്ചയിൽ തന്നെ തൊടണമറിയാതെ 

ചാണകമെങ്ങാൻ ചവിട്ടിപോയാൽ.

തെല്ലൊരു ദൂരം നടക്കുമ്പോഴാ വളവിൽ 

നല്ലൊരു മാവുണ്ട് നാട്ടുമാവ് .

കൂട്ടത്തിൽ മൂപ്പുള്ളേരേട്ടൻമാർ 

കല്ലെടുത്തെറിയുമാ മാവിന്റെ തുഞ്ചാണിക്കു.

 

ചക്കര പഴമെങ്ങാൻ വീഴുകയാണെങ്കിൽ 

ആദ്യമെടുക്കുന്നവർക്കു തന്നെ .

മുടി രണ്ടും പിന്നിയ കൂട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞിയാം 

അനിയത്തി വാവയ്ക്കുമുണ്ട് മാങ്ങ. 

ചാമ്പങ്ങായുള്ളൊരു വീടുണ്ട് നമ്മളോ 

കൊതിവിട്ടു വേഗം നടന്നിടേണം.  

നുള്ളിക്കയൊന്നും പറിക്കാതെ നോക്കണം 

കൂട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കാന്താരികൾ.

വരമ്പിൽ വഴുക്കീട്ടു മുട്ടൊന്നു പൊട്ടിയാൽ 

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച തേച്ചിടേണം. 

കൂട്ടത്തിൽ വിരുതന്മാർ പാടത്തെ തവളയെ 

തൊട്ടിട്ടും തോണ്ടീട്ടും തുള്ളിപ്പിക്കും.

കൊച്ചയെ കല്ലെടുത്തെറിയുകിൽ കിട്ടുന്ന 

പാപത്തെ 

പാവാടക്കാരികൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കും .

ഉസ്കൂളടുക്കുമ്പോൾ അമ്പലമൊന്നുണ്ട് 

പ്രാർത്ഥന ചൂരൽ വരാതിരിക്കാൻ. 

ജനഗണ മനയൊന്നു പാടി തീർന്നാൽ പിന്നെ 

ആരും നടക്കില്ല ഒറ്റയോട്ടം .

കളഞ്ഞു പോയ കൊലുസ്സ്.

നെഞ്ചിലെ  കിളിവാതിൽ അല്പം  തുറന്നൊരു

വാക്കിന്റെ കാഴ്ച തേടുമ്പോൾ. 

ദൂരെയൊരു മരമൊന്നിൽ പാർക്കുന്ന പക്ഷി 

ഒരു പാട്ടിന്റെ കൂടു തിരയുമ്പോൾ. 

ഏതോ പരിചിതമായൊരു മണമെന്റെ  

കരളിനെ തൊട്ടിട്ടു 

പണ്ടേ മറന്നൊരു പാട്ടായി 

പരിണമിക്കുമ്പോൾ. 

പാട്ടിലെ പെൺകുട്ടി 

പോകുന്ന വഴികളും കൊലുസിന്റെ താളത്തിൽ 

തലയാട്ടി നിൽക്കുന്ന 

നാട്ടു വരമ്പിലെ മുക്കുറ്റിപ്പൂക്കളും. 

അവളോളം പൊക്കത്തിൽ 

ചെമ്പരത്തിക്കാടും 

കാട്ടിലൊളിച്ചൊരു നാന്ദിയാർവട്ടവും.

മുല്ലയും തെച്ചിയും മലാഞ്ചി മൊഞ്ചുമായ് 

കൂടെ നടക്കുന്ന വഴിയിലെ വേലിയും.

ഒറ്റക്കൊലുസിന്റെ താളത്തിലോർമ്മയിൽ 

എന്നോ കളഞ്ഞൊരു 

കൊലുസിന്റെ ശബ്ദവും . 

കൗതുകത്തോടവൾ നുള്ളിയെടുക്കുന്ന  

ബോക്സിലൊളിപ്പിച്ചു മാറോടു ചേർക്കുന്ന 

സ്‌ളേറ്റ്  മയക്കുന്ന 

മാമര കൂട്ടവും. 

അവളുടെ വിരലിലൊരു 

പഞ്ഞിപോലെഴുകുന്ന 

കുഞ്ഞനിയന്റെയാ കൺമഷി ചന്തവും. 

അവളുടെ ചൂണ്ടു വിരലുകൊണ്ടനിയന്റെ 

കവിളിൽ വരച്ചൊരു  നുള്ളും തലോടലും 

പാട്ടിൽ തെളിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞീടവെ . 

ദൂരെയൊരു മരമൊന്നിൽ  പാർക്കുമാ  പക്ഷി 

തൻ പാട്ടിന്റെ കൂടു കാണുന്നു. 

ഹൃദയത്തിന് കിളിവാതിൽ മുഴുവൻ തുറന്നു ഞാൻ 

വാക്കിന്റെ ജാഥ കാണുന്നു. 

എന്നോ കളഞ്ഞുപോയവളുടെ കൊലുസു 

ഞാൻ കവിതയിൽ കണ്ടെടുക്കുന്നു. 

...........................................................................

യാത്ര.

എത്രയെത്രയോ കാലമായില്ലേ

മുറിവുകൾ നമ്മിലൊട്ടുമില്ലെന്നും 

നമ്മൾ തമ്മിൽ മറന്നുപോയെന്നും 

മനസ്സറിഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നുവെന്നും 

എത്രയെത്രയോ കാലമായില്ലേ? 

പിന്നെയും മിഴി തോരാത്ത കർക്കിട

സന്ധ്യ പോലെന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു നീ . 

മുഖാമുഖം നോക്കി നാമിരിപ്പീ

യാത്ര 

തീർന്നു പോകുമോ 

മറ്റൊരു ജന്മമായ്‌ 

വന്നു പൂത്തതോ 

ഓർത്തു പോകുന്നു നാം . 

കണ്ണിൽ വീണ്ടും കൂടു കൂട്ടുന്നു 

വിരൽ പിടിച്ചു നാം ഒന്നായ സന്ധ്യകൾ .

മൗന വാത്മീകമൊന്നായുടച്ചു നാം 

വാഗ്മിയാകുന്ന ചുംബന തെരുവുകൾ . 

എത്രയെത്രയോ കാലമായില്ലേ?

ഓർമ്മകൾ നിന്നു കത്തുന്നു വെന്നോ?

ഉള്ളൊഴുക്കിന്റെ ചുഴികളിൽ നമ്മൾ 

മനസ്സറിയാതെ താഴുന്നു വെന്നോ .? 

ഒറ്റ നോട്ടവും ചിരിയും കരച്ചിലും 

കട്ടെടുത്തു നാം പോകേണമെല്ലോ

ശിഷ്ട ജീവിതം പിന്നെയും പാടുവാൻ 

എത്രയെത്രയോ കാലമായില്ലേ.

പരിചിതരല്ല നമ്മളീ ട്രെയിനിലെ

മുഖമറിയാത്ത യാത്രികരാണു നാം . 

ഓർമ്മപെയ്ത്ത്

നീ അറിഞ്ഞോ മനസ്സിന്റെ വാതിലില്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍ ഭൂത നൃത്തം ചവിട്ടുന്നു.
സന്ധ്യ മായും കലിങ്ങിലായ് നിഴലുകള്‍
വിട്ടു പോകാന്‍ മടിച്ചിരിക്കുന്നതും ,
കാട്ടു കൂമന്റെ മൂളലില്‍ തോളിലെന്‍ -
തോഴനായി നീ കരം ചേര്‍ത്തിരുന്നതും.
ചെന്നിരിക്കുന്ന ചെരിവുകള്‍ ചിന്തതന്‍
കൂട്ടിലാകവേ തീ പടര്‍ത്തുന്നതും.
നീ അറിഞ്ഞോ മനസ്സിന്റെ വാതിലില്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍ ഭൂത നൃത്തം ചവിട്ടുന്നു.

കരളിലെന്നോ പതിഞ്ഞ കാല്‍പ്പാടുകള്‍
കൂര്‍ത്ത മുള്ളിന്റെ വീട് തീര്‍ക്കുന്നതും
പങ്കു വെയ്ക്കുവാന്‍ പ്രാണന്‍ പകുക്കുവാന്‍
പ്രണയമേതോ തുരുത്തില്‍ ചിരിച്ചതും .
ആശവറ്റും മരു കാറ്റിലെപ്പൊഴോ-
ഒരു ചതിപ്പൊട്ടില്‍ നഷ്ടപെടുന്നതും .
കണ്ണുനീരിന്റെ ലിപികളായ് മനസ്സിലെന്‍
ഗൂഢ സ്മൃതികളായ് തീക്കാറ്റുറഞ്ഞതും .
ചോര ചാലിച്ച ചാരായ സന്ദ്യകള്‍
വീണ്ടുമായിരം ചിത്രം വരച്ചതും.

ആരുമില്ലെന്ന് തോനുന്ന നേരത്ത് ,
കരയുവാൻ നിന്റെ തോൾ കൊടുക്കുന്നതും .
കണ്ണുനീരിന്റെ കടൽ കടന്നീടുവാൻ ,
കാട്ടുപൂവിന്റെ പാട്ടുപാടുന്നതും .
കൂട്ടുകാരാ മറക്കാതിരിക്കുക ,
നമ്മളിൽ നാം മുളപ്പിച്ച വിത്തുകൾ .
നീ അറിഞ്ഞോ മനസ്സിന്റെ വാതിലില്‍
ഓര്‍മ്മകള്‍ ഭൂത നൃത്തം ചവിട്ടുന്നു ..

നോവ്‌ .

നോവിനൊരു നിറമുണ്ട്
മണമുണ്ട് സ്വരമുണ്ട്,
നോറ്റിരിക്കുന്ന തണുപ്പുമുണ്ട്‌..
നേരിന്‍ ചുവപ്പുണ്ട്
മിഴികള്‍ക്ക് മഴയുണ്ട് ,
കദനം ചിരിക്കും കവിതയുണ്ട് .
ലഹരിയില്‍ വൃത്തവും പ്രാസവും
തേടി ചിരിക്കിലും-
നോവിന്റെ സ്പര്‍ശമുണ്ട്.

സുഖമെന്ന് ചൊല്ലിച്ചിരിക്കുന്ന പെങ്ങളുടെ ,
മിഴിയിലൊരു കടലിന്റെ തേങ്ങലുണ്ട് .
തെരുവിന്റെ വാതിലില്‍ ചോരചിന്തും
കാട്ടു നായ്ക്കളുടെ ചൂരും ചുവപ്പുമുണ്ട് .
ഇരവില്‍ ചിരിക്കുന്ന പാതകള്‍ നമ്മളില്‍,
പകലില്‍ വിശപ്പിന്‍ വെയില്‍ചീന്തുകള്‍ .
ബലിയുണ്ണുവാന്‍ വന്നൊരോര്‍മയില്‍ -
പാണന്റെ പാട്ടുണരുന്നൊരു കാലമുണ്ട് .

കണ്ണീരിലൊട്ടും കഴമ്പില്ല ചുണ്ടിലെ ,
പൂക്കളിന്നൊട്ടും കരിഞ്ഞുമില്ല.
എങ്കിലും വേദന തീയില്‍ കുരുക്കുന്ന ,
കവിതയുടെ സാന്ത്വനം മാത്രമുണ്ട് .
നോവിനൊരു നിറമുണ്ട്
മണമുണ്ട് സ്വരമുണ്ട് ,
നോറ്റിരിക്കുന്ന തണുപ്പുമുണ്ട്‌..

ഉദ്ബോധനം

മരങ്ങളാകാം മരവുരി ധരിക്കാം
ഒരേയിടത്തില്‍ പരാഗം നടത്താം ..
കാമം വിളമ്പാം കൂട്ടിനു വിളിക്കാം ,
കുടുംബ ബന്ധത്തിന്റെ ആത്മാവ് തോണ്ടാം ..
മരങ്ങളാകാം മരവുരി ധരിക്കാം
ഒരേയിടത്തില്‍ പരാഗം നടത്താം ..

പുതിയ സുരതങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍പ്പാട്ട് മൂളാം,
പഴയ കാമനകളെ പാടെ ത്യജിക്കാം.
ഞങ്ങളായ് നിങ്ങളായ് അതിരിട്ടു നിര്‍ത്താം ,
നാമെന്ന കല്‍പ്പനകള്‍ പാടെ മറക്കാം.
പെണ്ണിന്റെ കണ്ണിലെ പെണ്മയെ വെറുക്കാം,
കന്നിമാസകൂത്തില്‍ ബന്ധം മറക്കാം ..
സ്വന്തം സുഖങ്ങള്‍ക്ക് താരാട്ടു പാടാം,
സാന്ത്വനിപ്പിച്ചെന്ന് വീണ് വാക്ക് ചൊല്ലാം .
മരങ്ങളാകാം മരവുരി ധരിക്കാം
ഒരേയിടത്തില്‍ പരാഗം നടത്താം ..

നാണം മറക്കാതെ നാണം നടിക്കാം ,
മേനി തുടിപ്പിനാല്‍ കാര്യം ജയിക്കാം .
ഉദ്ബോദനങ്ങള്‍ക്ക് കച്ചകെട്ടുമ്പോള്‍ ,
അമ്മിഞ്ഞ ദാഹമായ് ഒരുകുഞ്ഞു തേങ്ങി.
അയ്യപ്പെനെന്നിലൊരു കവിതയായ് പെയ്തു,
പുതു "പൊലയാടിമക്കള്‍ക്ക് പൊലയാണ് പോലും" *



* അയ്യപ്പന്‍റെ പുലയാടിമക്കള്‍ എന്ന കവിതയിലെ വരികള്‍

എങ്കിലും സഖീ ..

സന്ധ്യ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന തീരത്ത്
കാത്തിരിപ്പിന്റെ വ്യഥ കുടിച്ചീടവെ ,
ചോദ്യമെന്നിലൊരു കടലായിരമ്പുന്നു
ജീവിതത്തില്‍ നാം ഒറ്റയല്ലേ .??
ദൂരെ ഇന്നെന്റെ കണ്ണുകള്‍ തേടുന്നു
വന്നു നീയെന്റെ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചിടാം,
അരികിലാശ്വാസ വേദം നിറച്ചിടാം,
കണ്ണിലെങ്കിലും ചോദ്യം മുളക്കുന്നു
ജീവിതത്തില്‍ നാം ഒറ്റയല്ലേ ..??

അകലെ മായുന്ന പക്ഷികള്‍ കൂട്ടുന്ന
കൂട്ടിലെത്രയോ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വിരിയുന്നു .
നോറ്റു കൊത്തി വിരിയിച്ച സ്വപ്നങ്ങള്‍
പാതിയില്‍ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍ തേടുന്നു ..
നമ്മിലതുപോലെ പ്രണയം നിലയ്ക്കുകില്‍
പിന്നെ വഴികള്‍ നാം ഒറ്റയ്ക്ക് പോകയോ .???

എന്നിലറിവിന്റെ മധുരം പകര്‍ന്നൊരാ
അക്ഷര ചൂരിലമൃതം ചൊരിഞ്ഞൊരാ,
ഗുരുവുമില്ലെന്റെ കൂടെ ഞാനെങ്കിലും,
അക്ഷര ചൂടില്‍ വേവുന്നു പിന്നെയും .

പിച്ച വെക്കലിന്‍ കാലത്ത് പോലുമെന്‍ -
മനസ്സിലായിരം മധുരം പകര്‍ത്തിയോന്‍ ,
പങ്കുവെക്കലിന്‍ ശാസ്ത്രം പകര്‍ത്തുവോന്‍ -
ആത്മ മിത്രമായ്‌ അരികിലില്ലെങ്കിലും,
അടിപതറാത്തൊരോര്‍മ്മയായ് നില്‍പ്പവന്‍ ...
ഇല കൊഴിഞ്ഞപോല്‍ ഉറവ വറ്റുന്നപോല്‍ ,
വളരെ മൃദുവായ് മൌനമായ് മുറിവുകള്‍ ...
പകല്‍ മുറിഞ്ഞപോല്‍ ചന്ദ്രന്‍ മറഞ്ഞപോല്‍
വാടി വീഴാം കിനാക്കള്‍ പലപ്പോഴും ...

എത്ര നീന്തി നാം കണ്ണീര്‍ക്കയങ്ങളില്‍
എത്ര പാട്ടിലായ് നമ്മെ വരച്ചു നാം .
എത്ര പൂവിന്റെ ചിരികള്‍ പകുത്തു നാം ,
എത്ര നോവിന്റെ കഥകള്‍ പകുത്തു നാം .
എന്നിലെങ്കിലും ചോദ്യം മുളക്കുന്നു
ജീവിതത്തില്‍ നാം ഒറ്റയല്ലേ .????

എങ്കിലും സഖീ ഒന്നായിരിക്കട്ടെ
നാം പകുത്തൊരാ സ്വപ്നവര്‍ണങ്ങളും,
മറവി തീണ്ടാത്ത മൌന രാഗങ്ങളും ,
കരുതി വച്ചൊരാ സുഖവും വിഷാദവും ,
എന്നുമെപ്പോഴും ഒന്നായിരിക്കട്ടെ .....