മരബുദ്ധൻ

 ഒരു മരം ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ 

അതിന്റെ വേരുകൾ 

അടഞ്ഞു പോയ

ഒരു നീരുറവയെ തൊടുന്നു.

ഉൾക്കണ്ണുകൊണ്ടു കാട് കാണുകയും 

വിദൂര ദേശത്തുള്ള 

ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത 

തന്റെ കൂടെ പിറപ്പുമായി 

ആത്മ ഭാഷണത്തിൽ 

ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു .

ഒരു മരം ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ 

അതിന്റെ ചില്ലകൾ 

ഭാവിയിലെ പരിണാമത്തെ

ദർശനപ്പെടുന്നു.

കട്ടിലായോ കുരിശായോ 

വീണയായോ വാദ്യമായോ 

ഓരോ അണുവും വിറകൊള്ളും.

ഇലകൾ കിളികളായി 

ഇലക്കിളികളായി 

തോറ്റം ചൊല്ലും.

ഒരു മരം ധാനത്തിലാവുമ്പോൾ 

അതിന്റെ നിഴലുകൾ പോലും 

പച്ചയാവും.

താഴെ ഒരു മനുഷ്യൻ 

വിശ്രമിക്കാനെത്തും.

ആടകളഴിഞ്ഞു നഗ്നമായ പ്രകാശമേറ്റു 

ബുദ്ധന്റെ മുഖം ജ്വലിക്കും.

അയാളും ധ്യാനത്തിലേക്കു

വഴുതി വീഴും.

--- ചില്ല മാഗസിൻ - asinet news 

സ്വപ്‍നരാജ്യം

ചുവരുകൾ ചിത്രങ്ങളായ 

ആൾത്തിരക്കുള്ള 

ആ നഗരത്തിലേക്ക് 

അതിലോലം ഒരു സ്വപ്‍നത്തിലൂടെ 

ഞാൻ നുഴഞ്ഞു കയറി 

ആളുകളുടെ അടക്കം പറച്ചിലുകളിൽ 

കാറ്റിനു ആവലാതി ഉണ്ടെന്നും 

പൂക്കൾക്കു ഭീഷണി ഉണ്ടെന്നും കേട്ടു 

ഒരു കോണിലൊരാൾക്കൂട്ടം 

ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖമുള്ളൊരാളെ 

തല്ലിക്കൊല്ലണോ 

കടലിൽത്താഴ്ത്തണോയെന്ന് 

തർക്കിക്കുന്നതു കണ്ടു 

അഞ്ചു വയസ്സുള്ളൊരു പൂമ്പാറ്റ 

എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു 

പെട്ടന്നൊരറുപതുകാരനെപ്പോലെ

നിങ്ങളുടെ മതമെന്താണെന്ന് 

ചോദിച്ച്‌  പറന്നു പോയി. 

നട്ടുച്ചയായിരുന്നു 

എനിക്കു വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

എന്നെ പോലെ പലർക്കും 

വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കറുത്ത മനുഷ്യരുടെ ഇറച്ചി വിളമ്പുന്ന 

കടകളുള്ളൊരു നഗരമാണതെന്നു 

പരസ്യമായ രഹസ്യമായിരുന്നു.

സൂക്ഷിച്ചും പേടിച്ചും വിശന്നും 

ഞാനൊരു ഹോട്ടലിൽ കയറി 

വട്ടക്കണ്ണടയുള്ളൊരു മോണകാട്ടി ചിരി 

എന്നെ വരവേറ്റു 

അയാളെനിക്കു ഭക്ഷണം വിളമ്പി 

കവിയാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ 

രാജാവു നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി 

അതിമനോഹരമായ ജയിലുകൾ 

പണിയുന്നുണ്ടെന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

വയറും മനസ്സും നിറയുവോളം 

അയാളെന്നെ ഊട്ടി. 

പെട്ടന്നു ഞെട്ടിയുണർന്നു 

ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കിയായി.

ആളു തികയുമോ രാജാവിന് 

ഞാനില്ലാതെ 

കടക്കാരന്റെ കടം വീട്ടാൻ 

കാക്കുന്നുണ്ടാവുമോ 

അയാളെന്നെ. 

വിരിയാത്ത പീലികൾ

 ഏറെ നാളുകൾക്കിപ്പുറം 

പഴയൊരാ 

നോട്ടുബുക്കു തുറന്നു 

ഞാനിന്നലെ. 

പോര പോരെന്നു 

കൂർപ്പിച്ചെഴുതിയ 

നിന്റെ പേരുണ്ടവസാന 

പേജതിൽ .

ഒത്ത നടുവിലെ പേജിൽ 

ചിരിക്കുന്നു 

വിരിയുവാൻ പണ്ട് 

വച്ചൊരു പീലികൾ. 

ഇത്രകാലവും ഒറ്റക്കിരിന്നിട്ടു 

മൊന്ന്  വിരിയുവാൻ 

തോന്നാത്തതെന്തെടോ? 

കണ്ണിറുക്കി പറയുന്നു 

പീലിയും. 

വിരിയുവാൻ വച്ച കാലത്തു 

നിന്റെയാ 

കണ്ണിലാകാശമുണ്ടായിരുന്നെടോ.

കണ്ണുനീർ മഴ പെയ്തത് 

സത്യമാണെന്നു പറയുന്നു 

താളുകളൊക്കവേ . 

മഴപ്പാറ്റ

സന്ധ്യ വേച്ചു നടന്നു പോയി 

വന്നു നിൽക്കുന്നു. 

മണ്ണിനിത്ര മണം കൊടുത്തൊരു 

പുതു മഴ പെണ്ണ്.

മണ്ണെടുത്തു രുചിച്ചു നോക്കാൻ 

മനസ്സ് പറയുന്നു. 

പാഠമെത്ര പഠിച്ചു തീർക്കാൻ 

അമ്മ പറയുന്നു.

ദൂരെ രാവിൻ പാട്ടു പോലൊരു 

കാറ്റു വീശുന്നു. 

രാവു പൂശിയ കരിയെടുത്തൊരു 

തിലകമാക്കുന്നു.

കൂരിരുട്ടിൻ പൂവു പോലൊരു 

മൺചിരാതൊന്നിൽ. 

നീണ്ട കണ്മുന ചിമ്മി വീണ്ടും 

അഗ്നി തെളിയുന്നു.

വിരസമാം കുഞ്ഞക്ഷരങ്ങളിൽ 

വിരലു പായുമ്പോൾ. 

കൊടിയ സാധനമോർത്തു 

പോം ഈ പുസ്തക താള്.

മൺചിരാതിൻ നാളമൊന്നു 

പിടഞ്ഞെണീക്കുമ്പോൾ. 

അദൃശ്യമായൊരു നൂലുകൊണ്ട് 

കൊരുത്തൊരീവണ്ണം.

അടുത്ത് വന്നു കളിക്കയാണീ 

മഴയുടെ കുഞ്ഞു.

പേറ്റു നോവിൻ ഗന്ധമാവാം 

മണ്ണു മണമെന്നും. 

പുതു മഴ പെറ്റിട്ടതാവാം 

ഈ മഴപ്പാറ്റ.

ലോകമെത്ര പരന്നതാണിവനോർത്തു 

നിൽക്കുമ്പോൾ 

കുഞ്ഞു തീ ചെറു നാമ്പിലായി 

ഭൂമി തിരിയുന്നു.

ക്ഷണികമെന്നാൽ ജീവിത രസ

മധുര പാനീയം 

ആസ്വദിച്ചു രുചിച്ചു 

മെല്ലെ നൃത്തമാടുന്നു.

വീണുപോകാം പലരുമെന്നാൽ 

കുഞ്ഞിതൾ പുറ്റിൽ 

വാഴുവാനായ് ബാക്കിയുള്ളവർ 

ഒത്തു നിൽക്കുന്നു.

നേരമേറെ ഇരുട്ടിടുന്നു 

ബാക്കിയാവുന്നു. 

പ്രണയമോടെ പൊഴിച്ച് മാറ്റിയ 

കുഞ്ഞിതൾ ചിറക്.

എന്‍റെ കണ്ണിലുറക്കമോടെ 

ഞാൻ മയങ്ങുമ്പോൾ 

പ്രണയമോടെ മരിച്ചുപോയവർ 

വന്നു മുട്ടുന്നു.

പുലരി വന്നു വിളിച്ചിടുമ്പോൾ 

പൂക്കളാവുന്നു.

മരിച്ചു പോയവർ ബാക്കിയാക്കിയ 

കുഞ്ഞിതൾ ചിറക്.

-- Asianet News Chilla Magazine 

ഓർമത്താള്.

കാലത്തിനപ്പുറത്തെവിടെ നിന്നോ

ഒരു കടലാസ്സു വഞ്ചി തുഴഞ്ഞു വന്നു.

കാറ്റു കാണാതെ കരുതി വച്ച

പട്ടങ്ങൾ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏറ്റവുമവസാന ബെഞ്ചിലാരോ

വച്ചു മറന്നൊരു പുസ്തകത്തിൽ

എഴുതിയ പ്രണയാക്ഷരങ്ങളൊന്നായ്

നീലഞരമ്പായ് തെളിഞ്ഞു വന്നു.

മഷി തൂവിയ ചില താളുകളിൽ

കണ്ണീരു വീണു പടർന്നിരുന്നു.

പങ്കുവെച്ചുള്ള പൊതിച്ചോറുകൾ

പറയാത്ത വാക്കുകളായിരുന്നു.

കരിമഷി എഴുതിയ കണ്ണുകളിൽ

ആവോളമാഴമുണ്ടായിരുന്നു.

വിരിയാൻ തുടങ്ങുന്ന പൊടിമീശ

എപ്പോഴും തോളിലായ് 

കൈത്തലം ചേർത്തിരുന്നു.

നോവുമെന്നോർത്തു പറഞ്ഞതെല്ലാം

നോവൊട്ടുമില്ലാതെയായിരുന്നു.

ഇല്ലാത്ത പേടി കഥകളിലെ പ്രേതങ്ങൾ

സ്വപ്നം മുറിച്ചിരുന്നു.

പാതി മുറിഞ്ഞൊരു പാട്ട് കാലം

പിന്നെയും പാടുന്നതുണ്ടുപോലും.

--- പൂക്കാലം മാഗസിൻ 

കാറ്റ്

കുന്നിൻ ചെരുവിൽ
കാറ്റിനെ കണ്ടപ്പോൾ 
നെഞ്ചിനകത്തോരാന്തല്  തോന്നി . 
എന്താ അളിയാ ഒറ്റക്കെന്നു 
ചോദിച്ചു 
പുള്ളി തോളിൽ കയ്യിട്ടു.

'ഓനു കാറ്റാടോ' എന്ന് 
എന്നെ പറ്റി പലരും 
പറയുന്നതെനിക്കറിയാം.
കാര്യം ഞങ്ങൾ 
ഒരേ തരക്കാരാണ് 
കൂട്ടുകാരാണ്  
എങ്കിലും ആളൊരു നാറിയാണ്.
കുടിച്ച കള്ളിന്റെയും
അടിച്ച മുല്ലപ്പൂ സെന്റിന്റെയും മണം.

ഞങ്ങളൊരു സിഗരറ്റു കത്തിച്ചു 
മുക്കാലും പുള്ളി വലിച്ചു.
പതിവുപോലെ പ്രേമത്തെ പറ്റിയും 
കവിതയെപ്പറ്റിയും പറഞ്ഞു 
ഞങ്ങൾ ഉടക്കി.

കള്ളു കുടിച്ചാ വയറ്റിൽ കിടക്കണം 
എന്ന് പറഞ്ഞതിന് 
നീ പോടാ മൈരേ എന്ന്  
പുള്ളി എന്നെ ആട്ടി.
നീ പോടാ നാറി എന്ന്  ഞാനും.

എന്‍റെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു 
അടുത്തുള്ള മരത്തിനൊരു 
ചവിട്ടും കൊടുത്തു 
കാറ്റു താഴ്വാരത്തിലെ വീട്ടിലേക്കു 
ഒളിഞ്ഞു നോക്കാൻ പോയി.

- Published in Mozhi.org

ഇലക്കിളികൾ

ഇല കിളിയായും

കിളി ഇലയായും 

തോന്നുന്ന 

ആ ഒറ്റ നിമിഷത്തിലാണ് 

മരങ്ങൾ 

പ്രണയത്താൽ 

പൂവിടുന്നത്.

അപ്പൂപ്പൻതാടി

അപ്പൂപ്പൻതാടിയിൽ

ഒരു താടി മാത്രമല്ല 

കിടാവിനെ തോളേറ്റി

പറക്കുന്ന

വാത്സല്യത്തിന്റെ 

പല്ലില്ലാ ചിരി കൂടെ 

ഒരു മരം വായിച്ചെടുക്കുന്നു.

ഇന്നലകളിൽ ഇന്നിൽ 

വേരാഴ്ത്തി 

ഉറച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും  

എന്നോ പറന്നു നടന്നൊരോർമ്മ 

മരത്തിനെ 

കിടിലം കൊള്ളിക്കുന്നു.

ഏറ്റവും പിറകിലത്തെ 

ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ ഓർമ്മയിൽ 

അപ്പൂപ്പന്റെ തോളേറി 

താൻ കണ്ട കാഴ്ച്ചകൾ 

ഒരു മനുഷ്യൻ 

ഓർത്തെടുക്കും പോലെ.

Pic Courtesy - Unnimaya 

ഉസ്കൂൾ വഴി

 ഉസ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴികളിൽ 

നിറയെയും ഈ മഷിത്തണ്ടുകൾ 

നട്ടതാര് ?

ഉസ്കൂളിലേക്കു നടക്കുമ്പോഴെല്ലാരും 

ഓരടി വച്ച്  നടക്കയാവും .

മൈനയെ ഒറ്റയായ് കാണുകയാണെങ്കിൽ 

കൂടെയുള്ളോരെയും കാട്ടിടേണം.

രണ്ടെണ്ണമുണ്ടെങ്കിൽ ആരോടും മിണ്ടണ്ട 

കിട്ടും മധുരമുറപ്പുതന്നെ.

പച്ചയിൽ തന്നെ തൊടണമറിയാതെ 

ചാണകമെങ്ങാൻ ചവിട്ടിപോയാൽ.

തെല്ലൊരു ദൂരം നടക്കുമ്പോഴാ വളവിൽ 

നല്ലൊരു മാവുണ്ട് നാട്ടുമാവ് .

കൂട്ടത്തിൽ മൂപ്പുള്ളേരേട്ടൻമാർ 

കല്ലെടുത്തെറിയുമാ മാവിന്റെ തുഞ്ചാണിക്കു.

 

ചക്കര പഴമെങ്ങാൻ വീഴുകയാണെങ്കിൽ 

ആദ്യമെടുക്കുന്നവർക്കു തന്നെ .

മുടി രണ്ടും പിന്നിയ കൂട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞിയാം 

അനിയത്തി വാവയ്ക്കുമുണ്ട് മാങ്ങ. 

ചാമ്പങ്ങായുള്ളൊരു വീടുണ്ട് നമ്മളോ 

കൊതിവിട്ടു വേഗം നടന്നിടേണം.  

നുള്ളിക്കയൊന്നും പറിക്കാതെ നോക്കണം 

കൂട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കാന്താരികൾ.

വരമ്പിൽ വഴുക്കീട്ടു മുട്ടൊന്നു പൊട്ടിയാൽ 

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ച തേച്ചിടേണം. 

കൂട്ടത്തിൽ വിരുതന്മാർ പാടത്തെ തവളയെ 

തൊട്ടിട്ടും തോണ്ടീട്ടും തുള്ളിപ്പിക്കും.

കൊച്ചയെ കല്ലെടുത്തെറിയുകിൽ കിട്ടുന്ന 

പാപത്തെ 

പാവാടക്കാരികൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കും .

ഉസ്കൂളടുക്കുമ്പോൾ അമ്പലമൊന്നുണ്ട് 

പ്രാർത്ഥന ചൂരൽ വരാതിരിക്കാൻ. 

ജനഗണ മനയൊന്നു പാടി തീർന്നാൽ പിന്നെ 

ആരും നടക്കില്ല ഒറ്റയോട്ടം .

കുഴിയാന

വെളുത്ത കൊമ്പും 

നെറ്റിയിലൊരു പട്ടവും 

തലയ്ക്കു മീതെ തിടമ്പും 

കാലിലൊരു ചങ്ങലയും 

കൊമ്പിൽ കോർക്കാനൊരു 

പാപ്പാനുമില്ലാഞ്ഞിട്ടും 

കുഴി 'ആന' 

താനേ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ 

പതിയിരിക്കുമ്പോഴും 

പറക്കാനുള്ളൊരു സ്വപനം 

കുഴിയാന 

കാത്തുവയ്ക്കുമായിരുന്നു  .

മേളം പെരുകുമ്പോൾ 

ആശ്വാസത്തിനായി 

ഒരാന കാട് സ്വപനം 

കാണുന്നത് പോലെ. 

സന്തോഷങ്ങളുടെ 

ഇമയനക്കങ്ങൾക്കായി 

കുളിച്ചു പൂശാനും 

ഒളിച്ചിരിക്കാനും 

മണല് വേണം 

രണ്ടുപേർക്കും 

എന്നതൊഴിച്ചാൽ 

നിഗൂഢമായ ഒരു 

ഒളിവു ജീവിതത്തെ 

തുറസ്സായൊരു 

കാട് ജീവിതത്തോട് 

കൂട്ടികെട്ടാൻ 

ആരാവും 

വാരിക്കുഴി കുത്തിയതു ?

ഒന്നോർത്തു നോക്കിയാൽ 

ആനയെ വരക്കാൻ പോലും 

എന്തെളുപ്പമാണ് ?

റ യിൽ രണ്ടു വരയിൽ 

കൊമ്പു .

നാല് വരയിൽ 

കാല് .

പക്ഷെ 

കുഴിയാനയുടെ 

ഒരു 

ചിത്രം പോലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ 

നിങ്ങൾ ? 

..............................

തസ്രാക് മാഗസിൻ - March 2021

പക്ഷി

വീടിന്റെ മരത്തിന്റെ 

ചില്ലയിൽ ഒരു കിളി 

വന്നിരുന്നു പാടുന്നു. 

ഇണയെ കൊഞ്ചി 

വിളിക്കുന്ന പോലെയോ 

സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത 

കുഞ്ഞിന്റെ പാട്ടുപോലെയോ 

ഭ്രമാത്മകതയുടെ 

ആവിഷ്കാരം പോലെയോ 

പ്രകൃതിയുടെ പൂര്ണതപോലെയോ 

അങ്ങനെ ഏതൊക്കെയോ 

തോന്നി എനിക്ക് .

ഞാനൊരു 

തോക്കെടുത്ത് ഉന്നം 

പിടിച്ചു.

 

എനിക്ക്  പെട്ടന്ന് 

മാധവിക്കുട്ടിയെ ഓർമ്മ വന്നു 

അവരുടെ വാക്കുകളും. 

കളഞ്ഞു പോയ കൊലുസ്സ്.

നെഞ്ചിലെ  കിളിവാതിൽ അല്പം  തുറന്നൊരു

വാക്കിന്റെ കാഴ്ച തേടുമ്പോൾ. 

ദൂരെയൊരു മരമൊന്നിൽ പാർക്കുന്ന പക്ഷി 

ഒരു പാട്ടിന്റെ കൂടു തിരയുമ്പോൾ. 

ഏതോ പരിചിതമായൊരു മണമെന്റെ  

കരളിനെ തൊട്ടിട്ടു 

പണ്ടേ മറന്നൊരു പാട്ടായി 

പരിണമിക്കുമ്പോൾ. 

പാട്ടിലെ പെൺകുട്ടി 

പോകുന്ന വഴികളും കൊലുസിന്റെ താളത്തിൽ 

തലയാട്ടി നിൽക്കുന്ന 

നാട്ടു വരമ്പിലെ മുക്കുറ്റിപ്പൂക്കളും. 

അവളോളം പൊക്കത്തിൽ 

ചെമ്പരത്തിക്കാടും 

കാട്ടിലൊളിച്ചൊരു നാന്ദിയാർവട്ടവും.

മുല്ലയും തെച്ചിയും മലാഞ്ചി മൊഞ്ചുമായ് 

കൂടെ നടക്കുന്ന വഴിയിലെ വേലിയും.

ഒറ്റക്കൊലുസിന്റെ താളത്തിലോർമ്മയിൽ 

എന്നോ കളഞ്ഞൊരു 

കൊലുസിന്റെ ശബ്ദവും . 

കൗതുകത്തോടവൾ നുള്ളിയെടുക്കുന്ന  

ബോക്സിലൊളിപ്പിച്ചു മാറോടു ചേർക്കുന്ന 

സ്‌ളേറ്റ്  മയക്കുന്ന 

മാമര കൂട്ടവും. 

അവളുടെ വിരലിലൊരു 

പഞ്ഞിപോലെഴുകുന്ന 

കുഞ്ഞനിയന്റെയാ കൺമഷി ചന്തവും. 

അവളുടെ ചൂണ്ടു വിരലുകൊണ്ടനിയന്റെ 

കവിളിൽ വരച്ചൊരു  നുള്ളും തലോടലും 

പാട്ടിൽ തെളിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞീടവെ . 

ദൂരെയൊരു മരമൊന്നിൽ  പാർക്കുമാ  പക്ഷി 

തൻ പാട്ടിന്റെ കൂടു കാണുന്നു. 

ഹൃദയത്തിന് കിളിവാതിൽ മുഴുവൻ തുറന്നു ഞാൻ 

വാക്കിന്റെ ജാഥ കാണുന്നു. 

എന്നോ കളഞ്ഞുപോയവളുടെ കൊലുസു 

ഞാൻ കവിതയിൽ കണ്ടെടുക്കുന്നു. 

...........................................................................

ജയിക്കുന്ന മൗനങ്ങൾ

അലസനായ ഞാൻ

എന്നേക്കാൾ

വിരസമായൊരു ദിനം

മടുത്തു മടുത്തൊരു

കവിതയെഴുതാനിരിക്കുന്നു.

അധ്വാനിയായ ഒരാൾ

രാജ്യത്തെ വിഭജിച്ച

ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്.

“മൗനം ശബ്‍ദത്തോടോ

അധികാരം ബലഹീനതയോടോ

ഏറ്റുമുട്ടിയാൽ

ഭയം മാത്രം അവശേഷിക്കും “

എന്നെഴുതി നിർത്തിയ

ദുർബലനായ എന്റെ

ദുർബലമായ കവിതയിലേക്ക്

ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികൾ കടന്നുവരുന്നു

മൗനത്തിൽ തുടങ്ങി

കരച്ചിലായി

ചെറുത്തുനിൽപ്പായി

സംഗീതമായി

അത് നാടിനെ

ചേർത്തു പിടിക്കുന്നു.

ശരിക്കും

അധികാരം

തോറ്റുപോവുകയായിരുന്നു

മൗനം

ജയിക്കുകയായിരുന്നു.

മൊഴി 2019 

തെറിബുദ്ധൻ

അതി നിഗൂഢമെന്നു തോനുന്ന 

തികച്ചും സാധാരണമായ
ചില വളവുകളിൽ
കുട്ടപ്പൻ ബുദ്ധനാവാറുണ്ട്‌.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ വീണ്ടും 

കുട്ടപ്പനാവുമെന്നതിനാലാവണം
ഈ കാര്യം ചർച്ച ചെയ്യാൻ 

ശിഷ്യഗണങ്ങളെ സൃഷ്ട്ടിക്കാൻ 

അദ്ധേഹം മടിച്ചിരുന്നു .

ഉദാഹരണത്തിനു
കാമുകിയുടെ ചുണ്ടിൽ
മൂന്നാമത്തെ പ്രാവശ്യം ഉമ്മവെച്ചു 

രണ്ടാമത്തെ മിനുട്ടിൽ
ബുദ്ധനാവുക 

എന്നതിൽ ഒരു നിഗൂഢതയില്ലേ.?
പക്ഷെ വളരെ സാധാരണം 

എന്നമട്ടിൽ അവിടെ നിന്നും
തിരിച്ചുപോന്നിട്ടുണ്ട്‌ കുട്ടപ്പൻ .

പിന്നീടൊരിക്കൽ
തെരുവു വിളക്കുകളെ 

നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ .
പാറ്റകൾ പ്രാണികൾ
എന്നുവേണ്ട
ഒരു കവിക്കുപോലും 

തെരുവു വിളക്കുകളിൽ 

ഒരുപാട്‌ സാധ്യതകളുണ്ട്‌.
പക്ഷേ കുട്ടപ്പൻ 

അങ്ങനെയൊരാളെയല്ല 

എങ്കിലും അന്ന്
കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ
നാലാമത്തെ മിനുറ്റിൽ
താൻ തന്നെ ഒരു തെരുവു വിളക്കാണെന്നു

അയാൾക്ക്   തോനുകയും 

അയാൾ ബുദ്ധനാവുകയുമായിരുന്നു.
ഞാനതിൽ ഒരു
നിഗൂഢത കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും
കുട്ടപ്പൻ
അടുത്ത നിമിഷം
വളരെ സാധാരണമെന്നവണ്ണം
ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു .


അവസാനമായി ഇന്നലെ
വെള്ളം പോലെ
തെളിഞ്ഞമനസ്സുമായി
അയാൾ ബൈക്കോടിച്ചു
പോകുകയും .
അതേ നിമിഷം എതിരെ വന്ന ലോറി
ബൈക്കിൽ ഉമ്മവെക്കാനായുകയും
"ഫ മൈരേ "
എന്നൊരു തെറിയോടെ
കുട്ടപ്പൻ ബൈക്ക്‌ വെട്ടിച്ചു രക്ഷപെട്ടതും
ആ നിമിഷം അയാളൊരു
ബുദ്ധനായതു കൊണ്ടു മാത്രമായിരുന്നു .
അതി നിഗൂഢമായ കാര്യങ്ങളാണിവയെല്ലാം
തെറി പറയുന്ന ബുദ്ധൻ 

നിങ്ങൾക്കു അത്ര സാധാരണമല്ലെങ്കിൽ കൂടെ .

impressio മാസിക 2018 ജൂൺ

നീ എന്നോടു പിണങ്ങുമ്പോൾ.

നീ എന്നോടു പിണങ്ങുമ്പോൾ 

ഈ ലോകം മുഴുവൻ 

എന്നോടു പിണങ്ങുന്നു.

മണൽത്തരികൾ പോലും മിണ്ടാത്തൊരു

മരുഭൂവിൽ 

ഒറ്റപ്പെട്ടൊരാളെപോലെ,

ഏതോ ഒരു 

നനുത്ത ഓർമ്മയെ 

കൂട്ടിനു വിളിച്ചു

പിന്നെയും പിന്നെയും പരാജയപ്പെടുന്നു.

ആരും 

കളിക്കാൻ കൂട്ടാത്ത 

കുട്ടിയെ പോലെ 

വീണ്ടും വീണ്ടും 

വിതുമ്പുന്നു.

നീ എന്നോടു പിണങ്ങുമ്പോൾ 

ഈ കവിത പോലും 

എന്നോടു പിണങ്ങുന്നു.

ഏറെ ഉണ്ടായിട്ടും 

ഒരു വാക്കു തരാതെ 

വഴി തരാതെ 

പിച്ചക്കാരനെ പോലെ 

ആട്ടുന്നു. 

പക്ഷേ 

ഓർമ്മകളുടെ 

ഒരു കടലാസ്സു തോണി

നിന്നിലേക്കു തുഴയുന്നുണ്ട്‌.

അതു നിന്നിലേക്കെത്തും വരെ ,

നീ ഇണങ്ങും വരെ ,

ഈ ഞാൻ പോലും 

എന്നോടു പിണങ്ങുന്നു.

- 2018

മൗനം

വർണ്ണക്കടലാസുകൾ 

അലങ്കരിച്ച

ഏതോ ഒരു ക്ലാസ്സിൽ

നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ .

കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത പോലെ 

നീയും .

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട

ദ്വീപുകൾ ആയിരുന്നു

നമ്മളപ്പോൾ .

മൗനം മുറിക്കാനാവാം

ഒരു മഴ പെയ്യാൻ വിതുമ്പുന്നു .

പണ്ടെപ്പോഴോ

മറ്റു രണ്ടുപേർ

ഇതേ ക്ലാസ്സിൽ

ഇതേ പോലെ നിന്നിരിക്കണം .

മൗനം ഭാഷയാണെന്നറിഞ്ഞു

പരസ്പരം ഒന്നും പറയാതെ

അവരും

മാഞ്ഞുപോയിട്ടുണ്ടാവണം.
.

പുഴ മാഗസിൻ 2017 .

രഹസ്യം

അത്ര മേൽ ഗൂഢമായൊരു
രഹസ്യം പറയാനുണ്ട്‌.
ഞാൻ എഴുതുന്നതൊന്നും
എന്റെയല്ല .
അവ ഞാനുമല്ല.

എത്ര തിരഞ്ഞാലും
കണ്ടെത്താത്ത ചില
മറവികളില്ലേ?
തിരഞ്ഞു തിരഞ്ഞു 

മടുത്തു ഉപേക്ഷിക്കുന്ന
ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ 

കണ്ടെത്തുന്നവ.

ജനൽ പടിയിൽ വച്ച താക്കോൽ,
ടിവി ക്കു തൊട്ടിരിക്കുന്ന റിമോട്ട്‌,
കസേരയിൽ അഴിച്ചിട്ട അടിവസ്ത്രം
അങ്ങനെ അങ്ങനെ 

പറഞ്ഞു പോകാവുന്നവ .

അപ്രതീക്ഷിതമായ
ഒറ്റ വെട്ടുപോലെ
നൈമിഷികമായവ .

അതുപൊലെയാണിതും .
ഇതിലെന്താണിത്ര 

രഹസ്യം എന്നല്ലേ?
പറയാം
കവിതയെഴുതുമ്പ്പോൾ
എന്താണു മറന്നതെന്നു
പോലും അറിയാതെയാണു 

ഞാൻ തിരയുന്നതെന്നു മാത്രം . 

കവിയും കല്പണിക്കാരനും

പണ്ടു പണ്ടു വെറോണിക്ക
എന്ന നഗരത്തിൽ
ലൂസിഫർ എന്നൊരു 

കവിയുണ്ടായിരുന്നു .
കാട്ടു പൂക്കളെ പറ്റി
സന്ധ്യയെപ്പറ്റി
കാമുകിമാരെ പറ്റി
അയാൾ അതി മനോഹരമായി
കവിതകൾ എഴുതുമായിരുന്നു .

ഒരേ ചില്ലയിലെ പല പൂക്കളെ
അയാൾ പല പേരിട്ടു വിളിച്ചു .
പല ദിവസങ്ങളിലെ സന്ധ്യകളെ 
അയാൾ
പലതായി തന്നെ ആസ്വദിച്ചു .
കാമുകിമാർ 

അദ്ധേഹത്തിനു 

ഒരു ഭാരമേ ആയിരുന്നില്ല .
അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ 

ഒരോരുത്തരെയും
അയാൾ
പല പല സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു 

പറത്തിവിട്ടു .

അതേ നഗരത്തിൽ

ഗബ്രിയേൽ എന്നു പേരായ 

ഒരു വൃദ്ധനുണ്ടായിരുന്നു .
എപ്പൊഴും വിശപ്പിനെ പറ്റി
എകാന്തതയെപറ്റി
മുറിവുകളെ പറ്റി
വിലപിച്ചിരുന്ന
ഒരു കൽപ്പണിക്കാരൻ .

രാജാവിന്റെ വിശപ്പുപോലെ
മാരകമല്ല
യാചകന്റെ വിശപ്പെങ്കിലും
അതു ഭേദമാക്കാൻ വിഷമമെന്നു 

അയാൾ കല്ലിൽ കുറിച്ചിട്ടു .

ഒരാളുപോലും കൂട്ടില്ലാതെ 

ദൈവങ്ങളെ അയാൾ
കല്ലിൽ കൊത്തിവച്ചു .

മനസ്സിലേൽക്കുന്ന അകമുറിവുകൾക്കു
തൊടാവുന്ന 

മേൽമുറിവുകളേക്കാളാഴം
എന്നു നിരന്തരം പറഞ്ഞു.

കാലം കടന്നുപോകെ 

തികച്ചും കാവ്യാത്മകമായി
എന്നാൽ
യാദ്രിശ്ചികമായി
കവിയും കൽപ്പണിക്കാരനും കണ്ടുമുട്ടി .

ഹേ കൽപ്പണിക്കാരാ
ജീവിതത്തിന്റെ പൊരുളെന്താണു
കവി ചോദിച്ചു.
തന്റെ ശിൽപ്പത്തിന്റെ
അവസാന 

മിനുക്കു പണിയിലായിരുന്ന വൃദ്ധൻ 
ഉത്തരം പറയാനായവെ 
മരിച്ചു വീണു . 

ഹേ വായനക്കാരാ 
എനി നിങ്ങളുടെ ഊഴമാണു 
ഒന്നുകിൽ 
മടിക്കാതെ ഉത്തരം പറയുക 
അല്ലെങ്കിൽ 
ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു 
ആളുകളെ കൊല്ലുക .

മാജിക്‌

ഇന്ദ്രജാലക്കാരൻ 

ശൂന്യമായ തൊപ്പിയിൽനിന്നു

പ്രണയത്തെയെടുത്തു 

നിങ്ങൾക്കു നീട്ടുകയും 

എന്താശ്ചര്യം 

എന്തു ചേർച്ച 

എന്നു ആൾക്കൂട്ടം കയ്യടിക്കുകയുമായിരുന്നു . 

എന്റെ പ്രണയം 

എന്റെ മാത്രം പ്രണയമെന്നു

നിങ്ങൾ ചേർത്തുപിടിക്കെ 

അതു വീണ്ടും വീണ്ടും 

നിങ്ങളുടേതാവുന്നു.

മാന്ത്രികതയിലെപ്പോഴും 

ജീവിതമുണ്ടാവും
ചിലപ്പോഴൊക്കെ തിരിച്ചും . 
സൂചിയിൽ നൂലുകോർക്കുന്ന 

ഏകാഗ്രതയോടെ
അല്ലെങ്കിൽ 
വിളക്ക്‌ ഇമചിമ്മുന്നതു 
കണ്ടെത്തുന്ന കുട്ടിയെ പോലെ 

നോക്കിയിരിക്കെ
ഇന്ദ്രജാലക്കാരൻ 
വീണ്ടും വടി വീശുന്നു . 

കയ്യിലിരിക്കുന്ന 
കരിമ്പൂച്ചയെ 
കുടഞ്ഞുകളയുന്ന
നിങ്ങൾക്കൊപ്പം 
വീണ്ടും ആൾക്കൂട്ടം കയ്യടിക്കുന്നു . 

പ്രണയത്തിൽ പെട്ടൊരാളല്ല 
മാന്ത്രികതയിൽ പെട്ടൊരു 

കുട്ടിയായിരുന്നു
നിങ്ങളെന്നു 
തിരിച്ചറിയുമ്പോഴെക്കും 
മാജിക്‌ തീർന്നിരിക്കും . 

മുറിക്കവിതകൾ 20

1. മുറിവ് ഒരു മറ

............................

പെട്ടന്നു
പാതി ചാരിയ വാതിൽ
ഒരു മുറിവിനെ
ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.
നമ്മൾ അതിനിടയിൽ പോയൊളിക്കുന്നു.

ആരൊ തേടി വരുമെന്നു ,
അപ്രതീക്ഷിതമായി
ഒരു സാറ്റ്‌ വിളിയിൽ
തോൽപ്പിക്കപെടുമെന്നു,
ഓർത്തോർത്തു
നീ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു.
ഞാൻ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു.
നമ്മൾ ഉമ്മവെയ്ക്കുന്നു.

മുറിയിലേക്കു
തുറക്കുന്ന / അടക്കുന്ന
മുറിവുകളാണു വാതിലുകൾ.
അതെ
മുറിവു ഒരു മറയാകുന്നു .

2. ധാരണ 

..................

നക്ഷത്രങ്ങളും നിലാവും
എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെന്നു നാം ധരിക്കും.
പക്ഷെ അവ
ഉറങ്ങുമ്പോൾ മാത്രം പ്രകാശിക്കുന്ന
മീനുകളല്ലെന്നു ആരറിഞ്ഞു .