add

Showing posts with label എന്തോ പോലെ.. Show all posts
Showing posts with label എന്തോ പോലെ.. Show all posts

Monday, March 16, 2020

നീ എന്നോടു പിണങ്ങുമ്പോൾ.

നീ എന്നോടു പിണങ്ങുമ്പോൾ 
ഈ ലോകം മുഴുവൻ 
എന്നോടു പിണങ്ങുന്നു.
മണൽത്തരികൾ പോലും മിണ്ടാത്തൊരു
മരുഭൂവിൽ 
ഒറ്റപ്പെട്ടൊരാളെപോലെ,
ഏതോ ഒരു 
നനുത്ത ഓർമ്മയെ 
കൂട്ടിനു വിളിച്ചു
പിന്നെയും പിന്നെയും പരാജയപ്പെടുന്നു.
ആരും 
കളിക്കാൻ കൂട്ടാത്ത 
കുട്ടിയെ പോലെ 
വീണ്ടും വീണ്ടും 
വിതുമ്പുന്നു.
നീ എന്നോടു പിണങ്ങുമ്പോൾ 
ഈ കവിത പോലും 
എന്നോടു പിണങ്ങുന്നു.
ഏറെ ഉണ്ടായിട്ടും 
ഒരു വാക്കു തരാതെ 
വഴി തരാതെ 
പിച്ചക്കാരനെ പോലെ 
ആട്ടുന്നു. 
പക്ഷേ 
ഓർമ്മകളുടെ 
ഒരു കടലാസ്സു തോണി
നിന്നിലേക്കു തുഴയുന്നുണ്ട്‌.
അതു നിന്നിലേക്കെത്തും വരെ ,
നീ ഇണങ്ങും വരെ ,
ഈ ഞാൻ പോലും 
എന്നോടു പിണങ്ങുന്നു.

- 2018

Saturday, July 25, 2015

ആകാശത്തിലേക്കു തുറക്കുന്ന വാതിലിലൂടെ ശാന്തിയുടെ തീരം.

ആകാശത്തേക്കു തുറക്കുന്ന
വാതിലിലൂടെ ശാന്തിയുടെ
തീരത്തേക്കു പോയിട്ടുണ്ടോ .?
കാണേണ്ട സ്ഥലമാണു.

കാറ്റു കാതിലൊരു സ്വകാര്യം
പറഞ്ഞു പോകും.
ആരൊടും പറയല്ലേ എന്നു
കണ്ണിറുക്കും.

മേഘം
മെല്ലെ ഒന്നു മന്ദഹസിച്ചു,
ജീവിതത്തോട്‌
ഉപമിക്കാൻ പറഞ്ഞു രൂപം മാറും.

നക്ഷത്രം
ആരുംകാണാതെ ഒരുമ്മ തരാം
എന്നുപറഞ്ഞു കൊതിപ്പിക്കും.

ദൂരെ ഒരു പക്ഷി
ലാ ലാ ലാലാ
എന്നു പാടി
പറന്നുപോവുന്നുണ്ടാവും.

പേരറിയാത്ത ഒരു മരം
അത്ര പരിചയമില്ലാത
ഒരു നൃത്തം ചെയ്യും.

നാണിച്ചിട്ടാവാം ഇടക്കു വന്ന
ഒരു സങ്കടം
പരിചയമില്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ
മാറിക്കളയും.

അതേ അതുതന്നെയാണു വഴി
ആകാശത്തിലേക്കു തുറക്കുന്ന
വാതിലിലൂടെ
ശാന്തിയുടെ തീരം.

Wednesday, March 12, 2014

എന്തോ പോലെ.

എന്തോ പോലെ ,
വീണു മുട്ടുപൊട്ടിയപോലെ ,
എല്ലാരും കളിയാക്കി
ചിരിച്ചത് പോലെ .
അമ്മ എങ്ങോ എന്നെ
കൂട്ടാതെ പോയ പോലെ .
ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നിട്ടും ,
വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞത്
'മറന്നെന്നു'
കേൾക്കും പോലെ .
കണക്കു ചെയ്യാതെ
ക്ലാസ്സിൽ പോകും പോലെ .
ഉറപ്പായ അടി
അടുത്തെത്തും പോലെ .
പരിചയമില്ലാത്ത നാട്ടിൽ
സന്ധ്യക്ക്‌ ബസ്‌ കാത്തു
നിൽക്കുംപോലെ .
കരളിൽ തൊട്ടൊരാൾ
കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത പോലെ .
അങ്ങനെ
എന്തോ പോലെ,
എന്തോ പോലെ,
എന്തോ പോലെ .